ح) اصل حمایت از اموال فرهنگی[۱۴۸]
قاعده اول : هر یک از طرفهای در گیری باید اموال فرهنگی را محترم شمارند:
الف) در عملیات نظامی باید به منظور اجتناب از آسیب رسانی به بناهای مذهبی ، هنری، علمی، آموزشی، یامختص به امور خیریه و بناهای تاریخی دقت ویژه به عمل آید مگر آنکه بناهای مذبور اهداف نظامی باشد.[۱۴۹]
ب) اموالی که از نظر میراث فرهنگی هر ملت حائز اهمیت فراوان است نباید هدف حمله قرار گیرد مگر آنکه ضرورت حتمی نظامی ایجاب کند[۱۵۰])
هواپیماهای نظامی در هنگام حملات خود باید مناطق فرهنگی وتاریخی کشورهای درگیر را ازحملات خود مصون دارند و این مهم همان طور که ذکر آن رفت ریشه در قواعد عرفی دارد که مورد پذیرش و روبه عملی اکثر کشورهاست
خ) تأسیسات دارای انرژی خطرناک :
قاعده اول[۱۵۱] : در صورت حمله به تأ سیات حاوی نیروهای خطرناک یعنی سد ها ، موج شکن ها، نیروگاههای هسته ای و سایر تأسیسات داخل یا پیرامون آنها ، باید دقت ویژه به منظور اجتناب از رها شدن نیروهای خطرناک و خسارات شدید پیامد آنها در میان جمعیت غیر نظامیان به عمل آید[۱۵۲]
اگر تأسیسات خطرناک ماهیت غیر نظامی داشته با شند نمی توانند هدف حمله قرارگیرند.و تنها در شرایطی می توان آنها را هدف حمله قرار داد که شرایط اهداف نظامی را داشته باشند با این وجود نیز قواعد عرفی این مهم را خاطر نشان می کند که باید دولتها دقت کافی داشته باشند که مانع رها شدن نیروهای خطرناک شوند:
در خصوص حمایت از محیط زیست مهمترین قاعده در مجموعه قواعد عرضی بدین شرح است:
قاعده اول[۱۵۳] : اصول عام ناظر بر هدایت مخاصمات نسبت به محیط زیست عبارتند از:
الف) هیچ بخشی از محیط زیست نباید مورد حمله قرار گیرد مگر آنکه هدف نظامی باشد.
ب) انصدام هر بخش از محیط زیست طبیعی ممنوع است مگر آنکه ضرورت مبرم نظامی ایجاب کند.
ج) حمله علیه یک هدف نظامی در صورت احتمال آسیب تصادفی به محیط زیست که نسبت به مزیت عینی و مستقیم نظامی پیش بینی شده ، بیشتر باشن ممنوع است[۱۵۴]
قاعده دوم : استفاده از روشهایا ابزار جنگی به قصد ایراد خسارت گسترده بلند مدت و شدید به محیط زیست طبیعی یا زمانی که چنین خسارتی را بتوان انتظار داشت ، ممنوع است . نابود سازی محیط زیست طبیعی را نمی توان به عنوان یک صلاح به کار برد.[۱۵۵]
با توجه به اصول فوق دولت در حملات هوایی خود باید توجه وافر به هدف خود نشان داده تا از ایرادات نامبرده جلوگیری شود.
ذ) قواعد هدفی مهم از خصوص روش های خاص جنگی در جنگ هوایی عبارتند از :
قاعده اول : حمله به افراد خارج از صحنه نبرد ممنوع است:
فرد خارج از صحنه کسی است که :
الف) در اختیار دشمن است.
ب) بخاطر بیهوش بودن ، کشتی شکستکی، مجروح بودن، و با بیمار بودن قادر به دففاع نیست.
پ) به صراحت اعلام کرده باشد که قصد تسلیم شدن دارد.
مشروط به اینکه افراد مذکور چه زن وچه مرد ، دست به عمل خصمانه نزده و اقدام به فرار ننماید.
قاعده دیگر : حمله به اشخاصی که از سر اضطرار از هواپیما با چتر نجات بیرون می پرند ، در مدت فرود آنان ممنوع است.[۱۵۶]
کلیه اشخاصی که از سر اضطرار در حال فرود از چتر نجات هستند چه درخاک خود و چه دراماکن دیگر ، افراد خارج از صحنه نبرد تلقی می شوند همچنین می توان اینگونه افراد را با اشخاص کشتی شکسته مقایسه کرد افرادی که از سر اضطرار با چتر نجات فرود می آیند نیز کشتی شکستگان هوایی تلقی می شوند[۱۵۷].
قاعده سوم : هر یک از طرفین در گیری می توانند تجهیزات نظامی طرف مقابل را به عنوان غنیمت جنگی تصا حب کنند [۱۵۸]
قاعده چهارم : اقدام به حمله ،نا بود کردن ،خارج کردن یا غیر قا بل استفا ده کردن احوالی که برای حیات جمعیت غیر نظامی ضروری است ممنوع است .
( اینجا فقط تکه ای از متن پایان نامه درج شده است. برای خرید متن کامل فایل پایان نامه با فرمت ورد می توانید به سایت feko.ir مراجعه نمایید و کلمه کلیدی مورد نظرتان را جستجو نمایید. )
د)فریب
قاعده اول : حیله های جنگی تا زمانی که به قاعده ای از حقوق بشر دوستا نه تجا وز کرده ا ند ممنوع می باشد[۱۵۹]
قاعده دوم : استفاده نادرست ا ز نشانهای مشخصه کنوانسیون های ژنو ممنوع ا ست[۱۶۰]
قاعده سوم : استفاده نادرست ا ز پرهیزها از نشانهای نظامی ،علایم یا یونیفورم های مخاصه ممنوع است[۱۶۱]
قاعده چهارم : کشتن ،صدمه زدن ،یا دستگیری طرف مقابل با توسل به خیا نت ممنوع است[۱۶۲]
ر) تسلیحات
قاعده کلی : استفاده از ابزار و روش های جنگی که ازماهیت برخور دا رند که با عث ورود آسیب بیش از اندازه ویا درد ورنج غیر ضروری می شوند ممنوع می باشد[۱۶۳]
گفتار دوم:بررسی قواعد قرار دادی حاکم بر جنگ های هوایی
الف)قبل از جنگ جهانی اول
در طول ادوار گذشته تلاشهای بسیاری صورت گرفته است تا استفاده از جنگ افزارها هوایی محدود شوند در سال ۱۸۹۹ زمانی که هنوز چندان از بالن ها استفاده نمی شد دولت ها در اولین کنفرانس لاهه توافق کردند برای مدت ۵ سال پرتاب بمب و مواد منفجره را از بالن ها یا وسایل مشابه ممنوع کنند.[۱۶۴]
این استمهال در دومین کنفرانس لاهه تجدید شد و در اینجا نیز یک بیانیه جدید صادر گردید که مجدداً ممنوعیت استفاده از جنگ افزارهای هوایی و نظایر آن را برای یک دوره تا زمان برگزاری سومین کنفرانس صلح ممنوع کرد.[۱۶۵]
ضمیمه کنوانسیون لاهه در مورد جنگ افزارهای زمینی ۱۸۹۹ در ماده ۲۵ خود می گوید: حمله یا بمباران شهرها روستاها، سکونت گاه ها یا ساختمانهایی که بی دفاع هستند به هر طریقی ممنوع است.[۱۶۶] متأسفانه محدودیت بمباران شهرهای بی دفاع بدان معناست که مقررات با منطق بمباران و محاصره ارتباط دارد چرا که همواره حمله به شهری که بی دفاع است ممنوع بوده است قانون بمباران به منظور ایجاد وحشت را نیز ممنوع می کند.
مؤسسه بین المللی دِ درویت در جلسه ای که در سال ۱۹۱۱ در مادرید برگزار کرد آیین نامه استفاده از جنگ افزار هوایی را پیشنهاد نمودکه در ماده۸آن آمده است:
ماده ۸: بمباران با بهره گرفتن از هواپیما بر علیه شهرها، روستاها، سکونتگاه ها یا ساختمانهایی که بی دفاع هستند ممنوع است.
در قوانین تبیین شده در کنوانسیون لاهه به تاریخ ۱۸ اکتبر ۱۹۰۷ آمده است که قوانین مرتبط با محاصره و بمباران در استفاده از نیروهای زمینی و دریایی قابل اعمال برای نیروهای هوایی نیز می باشد.بنابراین مفاد ماده ۲۵ و ۲۶ مقررات ضمیمه به کنوانسیون چهارم ۱۹۰۷ ژنو که اصول بمباران و تهاجم با جنگ افزار زمینی بود عموماً قابل تعمیم به جنگ افزارهای هوایی نیز هستند.[۱۶۷]
اما در اجرای این دو اصل در جنگ هوایی دو مشکل وجود دارد یکی اینکه مکان بی دفاع چه مکانی بود و دیگر اینکه ماده ۲۶ که مقر فرماندهی را مجاز می کند که از تمام قدرت خود برای هشدار دادن به مقامات مهمی استفاده کند از آنجا که این قانون در مورد تهاجمات کاربرد نداشت این مسأله که آیا بمباران هوایی جز تهاجمات است یا خیر جای بررسی داشت.[۱۶۸]
دو اصل دیگر که وجود دارند و به جنگ افزارهای هوایی مربوط می شوند آخرین بخش ماده [۱۶۹]۲۹ بوده است که طرفین را ملزم می کند که کسانی که از بالن استفاده می کنند را به عنوان جاسوس های اعزامی در نظر بگیرند و دومین اصل بند ۲ ماده [۱۷۰]۵۳ است که به کشورهای آشتی نگر اجازه داده از ابزارهای هوایی در اختیار خود با هدف انتقال پیام و افراد و دارایی
استفاده کنند.[۱۷۱]
ب)پس از جنگ جهانی اول
در این دوره به جای تنظیم مقررات مربوط به استفاده از هواپیما تلاش شد که قابلیت هوایی محدودیت یا ممنوع شود. اولین تلاش در قرارداد در سال ۱۹۱۹ باعث تحمیل خلع صلاح هوایی به آلمان شد که مدت کمی پس از آن محدودیت ها نادیده گرفته شد.
دومین تلاش در کنفرانس واشنگتون بود که در ارتباط با محدودسازی تسلیحات در سال ۱۹۲۱ با شرکت پنج قدرت پیروز جنگ جهانی یعنی فرانسه، ایتالیا، ژاپن، بریتانیا و آمریکا ایجاد شد گرچه در کنفرانس واشنگتون هیچ قانونی در مورد هواپیما تنظیم و تصویب نشد با این حال در این کنفرانس توافق شد که یک کنفرانس جدید به جنگ افزار هوایی اختصاص پیدا کرده و برگزار شود.
